Title: Email Template
Author: Krzysztof Czermak
Last saved by: misyjny-02
Company: DDM

SZLAKIEM TARNOWSKICH FIDEIDONISTÓW W AMERYCE POŁUDNIOWEJ (1)

	Minęło już ponad 21 lat od chwili, kiedy tarnowscy księża zaczęli regularnie wyjeżdżać do Ameryki Południowej, by tam w obliczu wielkich ewangelizacyjnych potrzeb mówić o Chrystusie. Od dawna planowałem ich odwiedzić. Z radością więc udałem się na tamten kontynent. 
ARGENTYNA

	Po 16 godzinach lotu z Warszawy przez Frankfurt i 20 godzinach podróży, wylądowaliśmy w Buenos Aires. Na lotnisku czekali na nas księża: Kazimierz Pres, weteran tarnowskich księży na tamtej ziemi oraz Ryszard Mikos i Krzysztof Darłak. Choć była już 22.30 i nasza doba trwała niedorzecznie 28 godzin, to powiększyliśmy ją jeszcze o dwa obroty dużej wskazówki, spędzając mile czas przy gościnnym stole na plebanii u ks. Krzysztofa Darłaka, opowiadając o nowościach z Polski oraz wsłuchując się w to, co nam zaplanowali argentyńscy koledzy.
	Nazajutrz poznawaliśmy parafię ks. Krzysztofa. Oglądnęliśmy nie tylko kościół, którego patronką jest Matka Boża Fatimska, ale również kaplice na terenie parafii, gdzie odprawiana jest Eucharystia: św. Pawła i św. Kajetana. Parafia liczy ok. 20 tys. mieszkańców, z czego dominicantes niestety nie przekraczają liczby 900 osób. Rocznie w parafii udzielanych jest ok. 200 chrztów i błogosławionych 30 par małżeńskich. Radością Proboszcza jest dobrze układająca się współpraca ze świeckimi. Istnieje więc Akcja Katolicka (ok. 80 osób), Caritas o podobnej liczbie zaangażowanych, wspólnoty ewangelizowane stające się ewangelizującymi. Idąc do domów składają świadectwo swej przynależności do Chrystusa i Kościoła zachęcając do tego innych. W posługę, jaką zabezpiecza parafia wpisani są stały diakon i 5 nadzwyczajnych szafarzy Eucharystii, którzy co dwa tygodnie roznoszą Komunię św. chorym.
	W parafii jest duszpasterstwo narkomanów “Nowe życie”. Siedem osób prowadzone jest przez specjalnie do tego przygotowane małżeństwo. Odbywa się również katecheza rodzinna, w wyniku której dzieci przygotowywane są do I Komunii św. przez rodziców.
	Ksiądz Krzysztof cieszy się z wybudowanego domu  katechetycznego. Radość sprawia mu również gra w piłkę z młodzieżą. Parafię, której jest proboszczem objął 19 lipca 1992 roku, wcześniej, od momentu przyjazdu do Argentyny pracował w innej: Nuestra Señora de Itati.
	Po powrocie ze wspomnianego Kongresu, zamieszkaliśmy u ks. Kazimierza Presa, który od 1 kwietnia 1979 roku jest proboszczem parafii Matki Bożej z Lourdes. Pierwszy rok pobytu w Argentynie spędził w innej parafii. To on wraz z księdzem Tadeuszem Mastejem przybył do Argentyny 17 maja 1978 roku. Byli to pierwsi tarnowscy księża na tej ziemi. Parafia liczy 23 tysiące ludzi, z czego tylko 10 procent to praktykujący katolicy. Na jej terenie znajdują się dwie kaplice: św. Franciszka z Paoli i św. Pantaleona – męczennika pierwszych wieków.
	Akcja Katolicka, Apostolstwo Modlitwy, Legion Maryi, Caritas, Ruch Rodzin Katolickich, chór, to grupy ożywiające duszpasterstwo parafialne. Pokaźną grupę 30 osób stanowią katechiści, którzy w soboty i niedziele przygotowują kandydatów do I Komunii św. i bierzmowania. Jest też 9 nadzwyczajnych szafarzy Eucharystii.
	W parafii rozdaje się ok. 40 tysięcy komunii św. rocznie, chrzest przyjmuje ok. 350 dzieci, a sakrament małżeństwa 60 par. Radością ks. Kazimierza jest opieka nad chorymi i dziećmi. Od początku roku do października odwiedził 128 chorych osób. Nie do pominięcia jest też fakt, że z parafii pochodzi 3 księży i 3 siostry zakonne.
	Przy parafii istnieje szkoła katolicka założona przez ks. Kazimierza w 1983 roku, której patronuje, podobnie jak parafii, Matka Boża z Lourdes. Uczy się w niej 480 uczniów od kl. 1 do 9. Przy szkole tej funkcjonuje również przedszkole ze 170 dziećmi w wieku od 3 do 5 lat. Cennym zapleczem jest biblioteka.
	Od 1981 roku budowany jest kościół. Widać już bliski koniec budowy, która zakończy się zapewne w zbliżającym się Roku Jubileuszowym. Od 1985 roku wszystkie nabożeństwa celebrowane są w kościele dolnym. W trakcie budowy jest również kaplica dojazdowa na terenie parafii. Jej położenie jest szczególne, bowiem w bezpośrednim sąsiedztwie slumsów – to mówi samo za siebie. Całość inwestycji parafialnych, których podjął się dotychczas ks. Kazimierz szacowana jest na 4 mln dolarów.
	Nasi księża często udowadniają, że są dobrymi kucharzami. Podobnie jak ks. Krzysztof, posiłki sam przygotowuje ks. Ryszard Mikos. U niego też podjęci byliśmy smacznym obiadem. Ksiądz Ryszard duszpasterzuje w parafii Nuestra Señora del Valle (Matka Boża z Doliny) i jest tu proboszczem od 28 kwietnia 1997 roku. Wcześniej, po 10 miesięcznym przygotowaniu, przez 5 lat pracował w parafii Matki Bożej Fatimskiej, gdzie wybudował salki katechetyczne. Przychodząc do parafii otrzymał kościół w stanie surowym i w ciągu dwóch ostatnich lat pięknie go wykończył. Obsługuje on również kaplicę dojazdową pod wezwaniem Matki Bożej z Luján (w Luján znajduje się maryjne sanktuarium narodowe, to jakby argentyńska Częstochowa).
	Również w jego parafii istnieją grupy ewangelizowane stające się ewangelizującymi. Dla ludzi, których one odwiedzają jest miłym zaskoczeniem fakt, że Kościół katolicki wychodzi ze swego budynku przeznaczonego dla kultu i zbliża się do ludzi. Ksiądz Proboszcz zapewnia, że bywają nawrócenia.
	W parafii istnieją różnego rodzaju grupy: Caritas (z jej działalności tygodniowo korzysta ok. 60 rodzin), Akcja Katolicka, Liga Matek Chrześcijańskich, Ruch Rodzin Chrześcijańskich, Apostolstwo Modlitwy, są ministranci i ministrantki (podobnie jak w parafii ks. Presa), trzy grupy młodzieżowe i jedna dziecięca pod nazwą “Idź i śpiewaj”. Na uwagę zasługuje obecność Papieskiego Dzieła Misyjnego Dzieci oraz grupy wydawniczej, która zapewnia dla parafii miesięczną gazetkę “Amigos en Cristo” (Przyjaciele w Chrystusie). Ciekawą inicjatywą jest obecność grupy psychologów, którzy zajmują się terapią żon bitych przez mężów.
	Każdego roku ks. Ryszard chrzci ok. 200 dzieci i błogosławi 20 małżeństw. Niestety, na 30 tys. osób zamieszkujących na terenie parafii, pośród których 70% uważa się za katolików, tylko 1000 widać w niedzielę  w kościele. Ale to również cieszy. A największą radością ks. Ryszarda jest to, że czuje się potrzebny tym ludziom i że oni czują się właścicielami Kościoła, w dobrym tego słowa znaczeniu.
	Dzięki uprzejmości ks. Kazimierza odwiedziliśmy również s. Alicję Piszczek, werbistkę pochodzącą z Tylmanowej, która jest siostrą naszego misjonarza Józefa z Rep. Konga. Trudne warunki lokalowe, w jakich mieszkają siostry, nie przysłoniły uśmiechu na twarzy s. Alicji, który zapewne w dużej mierze spowodowany jest posługą chorym, jakiej się oddaje. Wraz z całą trójką wybraliśmy się również do polskich franciszkanów i do domu sióstr albertynek, z których dwie to rodzone siostry – nasze rodaczki z Grywałdu. Siostry prowadzą dom starców dla Polonii argentyńskiej.
	Argentyna jest prawie 9 razy większa od Polski, choć populacją, z której prawie 90% przypada na miasta, praktycznie się nie różni. Przemierzając Argentynę zauważa się olbrzymie połacie ziemi, które jako pola uprawne czy pastwiska na długości dziesiątków i setek kilometrów, nie są zamieszkałe przez nikogo. Tego doświadczyliśmy odwiedzając La Pampę. Stolice sąsiadujących ze sobą parafii są odległe, a przez to bezpośredni kontakt między księżmi utrudniony.
	Z diecezji Lomas de Zamora, gdzie pracują księża Kazimierz, Krzysztof i Ryszard, udaliśmy się do Santa Rosa, stolicy diecezji o tej samej nazwie, jak również stolicy prowincji La Pampa równej powierzchniowo połowie Polski. Granice prowincji są jednocześnie granicami diecezji, w której pracuje obecnie 42 księży. W tej liczbie jest 8 Polaków, w tym 4 z naszej diecezji. Do Santa Rosa pojechaliśmy nocnym, wygodnym autobusem. Pokonaliśmy ponad sześćset kilometrowy dystans, by o siódmej  rano być przywitanym na dworcu przez ks. Aleksandra Piszczka. Pierwsze kroki zaprowadziły nas do kościoła p.w. Matki Bożej Fatimskiej. Widać było radość w oczach ks. Aleksandra, że może nam pokazać swoje dzieło, naznaczone ciężką pracą, które kosztowało ok. 720 tys. dolarów. Kościół stanął w parku miejskim, a więc na terenie gminnym, wywalczonym przez Proboszcza, pracującego tu od stycznia 1982 roku. Ta data uważana jest jednocześnie za początek parafii. W dniu 19 października, już po naszym odjeździe, figura Maryi została ukoronowana. Dokonał tego miejscowy biskup Fidel Brédice. Jest to ważne wydarzenie w życiu Kościoła w Argentynie, gdyż – jak mówi ks. Aleksander – w całym kraju wie on tylko o ośmiu odbytych koronacjach.
	Innym dziełem ks. Aleksandra jest kościół Ducha Świętego z zapleczem duszpasterskim i plebanią, który obecnie spełnia rolę rektoratu, gdzie samodzielne duszpasterstwo prowadzi kapłan miejscowy.
	Ks. Aleksander przybył do Argentyny w dniu 25 czerwca 1980 roku. Zanim objął parafię w Santa Rosa pracował w Rosario i Paso de los Libres. Jego obecna parafia jest jedną z ośmiu w mieście i liczy 20 tys. mieszkańców. Frekwencja niedzielna wiernych jest stosunkowo duża, bo sięga 15%. Liczba 70 tys. komunii św. rozdawanej rocznie jest odbiciem życia sanktuarium. Ciekawostką duszpasterską są głoszone dwa razy w roku przez redemptorystów polskich dziewięciodniowe rekolekcje.
	W parafii nie brak Akcji Katolickiej, Legionu Maryi, grup charyzmatycznych, grupy liturgicznej, chóru, grupy rekolekcyjnej i dwóch licznych grup harcerzy (ponad sto osób każda). Jest nawet grupa Opus Dei. Trzydziestoosobowa grupa katechistów wypełnia swoje posłannictwo w każdą sobotę. Katecheza przygotowująca do I Komunii św. i bierzmowania trwa po dwa lata.
	Z parafii pochodzi siedem sióstr, z których jedna pracuje w Afryce. Jest też 4 kleryków.
	Niedaleko plebani stoi statua Chrystusa frasobliwego, przysłana z diecezji tarnowskiej przed pięciu laty. Jest to rodzaj kapliczki, przy której Argentyńczycy wyrażają swoją pobożność. Ponieważ jest to bezpośrednie sąsiedztwo dworca autobusowego, kultem otaczają ją zwłaszcza kierowcy.
	Na północny – wschód od Santa Rosa, w odległości 85 km znajduje się miejscowość Colonia Varon. Tutaj, w czterotysięcznej parafii św. Jana Bosko i św. Józefa od 30 stycznia 1996 roku pracuje ks. Władysław Grych. Przybył on do Argentyny z ks. Piszczkiem w dniu 25 czerwca 1980 roku. Następnie przez pół roku pracował w Rosario, rok w Paso de los Libres. Od 1982 roku w Santa Rosa w parafii Matki Bożej z Luján. W latach 1990-1995 próbował odkryć swe powołanie w zakonie franciszkanów. Dwa ostatnie lata jako franciszkanin spędził w Urugwaju. W La Pampa przebywa od 1995 roku, gdzie początkowo zajmował się głoszeniem rekolekcji.
	Parafia posiada trzy kaplice dojazdowe: Matki Bożej z Luján w Mauricio Mayer (23 km), Maryi Wspomożycielki w Villia Mirasol (13 km) i św. Józefa (8 km). Zanim ks. Władysław został proboszczem, parafia była bez księdza. W życiu parafialnym zauważyć trzeba obecność Caritas, grupę liturgiczną czy biblijną. Katechezę prowadzi 15 kwalifikowanych osób. Także i tu cykl przygotowania do przyjęcia sakramentów trwa dwa lata. Trzeba nadmienić, że z terenu parafii pochodzi ok. 20 księży i sióstr zakonnych.
	Widzialnym owocem pracy ks. Władysława są nie tylko trzy centra pastoralne wybudowane w Santa Rosa. Na uwagę zasługuje jego talent pisarski. Pisze dużo, choć nie wszystko zostaje wydawane. Ks. Władysław zdradził tytuły trzech książek, które obiecał dosłać: Quien como tu, Señor, El sol llega a mi corazon, La voz en el desierto. A może doczekamy się tłumaczenia w języku, którym posługują się ludzie tarnowskiej diecezji?
	Z Colonia Varon powróciliśmy do Santa Rosa, gdzie czekał na nas ks. Eugeniusz Gancarz, który zawiózł nas do Macachin, oddalonego od niej 113 km na południowy wschód. Tutaj bowiem, ks. Tadeusz Mastej, po dwudziestu latach pracy w diecezji Lomas de Zamora, od niespełna roku jest proboszczem. Było to 7 października w liturgiczne wspomnienie Matki Bożej Różańcowej, która jest patronką parafii. Trafiliśmy więc na sam odpust, każdy z nas przeżył go po raz pierwszy w argentyńskim wydaniu. Uroczystość zaczęła się procesją różańcową, w której główne miejsce zajmowała figura Matki Bożej. Procesja obchodziła spory kawałek sześciotysięcznego miasta. To, co rzucało się w oczy, to banderia konna, która poprzedzała krzyż, feretrony i całą procesję. Po półtoragodzinnym różańcu odmówionym na ulicach miasta, odprawiona została Msza św., koncelebrowana, której przewodniczył wspomniany już Biskup diecezji Santa Rosa. Słuchając na zakończenie Mszy św. długich, ale szczerych i serdecznych podziękowań, pomyślałem sobie, że nasze, przedłużane przy różnych okazjach uroczystości, są tylko nieudaną próbą dorównywania argentyńskim odpustom. Na zakończenie, oczywiście “prawdziwie” wspólnotowy posiłek, choć nie w pomieszczeniach parafialnych z uwagi na brak odpowiedniej infrastruktury. Prawdziwie, bo na jadalni znalazło się dobre dwieście osób ze wspólnoty parafialnej. Okazało się, iż jest to w argentyńskim zwyczaju, że parafianie przynoszą ze sobą stosowne na taką okazję potrawy i dzielą się nimi przy stole. Tego wieczoru mieliśmy również okazję zobaczyć ludowe tańce argentyńskie w wykonaniu kilku par w różnych kategoriach wiekowych. Podziw wzbudzał jeden z młodych partnerów, który okazało się, był ... głuchoniemy.
	Choć Macachin jest małym miasteczkiem i niewielki jest w nim procent niekatolików, to jednak obecny jest Kościół protestancki i kilka sekt. Ks. Proboszcz obsługuje również dwie kaplice dojazdowe. Jedna pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia Matki Bożej w odległym o 35 km Doblas, druga, odległa o 32 km, w Rolón, której patronuje Chrystus Król.
	Legion Maryi, grupa apostolska odwiedzająca domy, Cursillos (grupa zaangażowana w katechezę, w życie sakramentalne i odprawiająca co roku trzydniowe rekolekcje), grupa liturgiczna, harcerze – to przejawy życia ubogacające tamtejszą wspólnotę parafialną. Funkcjonuje również Caritas. Ciekawą formą jego działania jest rozdawanie biednym biletów autobusowych. Może zrozumieć i pochwalić tę inicjatywę każdy, kto przemierzył choć kilkaset kilometrów w La Pampa. Oczywiście nie brak i tutaj pokaźnej grupy katechistów (17), którzy, jak to przyjęte jest w Argentynie podejmują dwuletni cykl nauczania przygotowujących się do sakramentów. Ks. Tadeusz, który w Argentynie “nie z jednego pieca chleb jadał”, cieszy się, że wzrasta uczestnictwo we Mszy św. i że ludzie nabierają pozytywnego nastawienia do księdza. Pobyt na argentyńskiej ziemi rozpoczął on w maju 1978 roku wraz z ks. Presem. Po dziesięciu miesiącach wchodzenia w życie Kościoła w Argentynie, 31 marca 1979 roku objął parafię Matki Bożej Fatimskiej w Lomas. Tu wybudował kościół i dwie kaplice: Zmartwychwstania Pana Jezusa i św. Alberta (od podstaw). Przy tej ostatniej szkołę katolicką dla 700 uczniów i przedszkole dla 120 dzieci. Jego dzieła zobaczyliśmy również przy kościele parafialnym: sale katechetyczne, dwupiętrowy budynek, w którym mieści się przedszkole, salon parafialny (standardowa infrastruktura w Argentynie), a przy kaplicy Zmartwychwstania również salon i sale.
	Osobliwością tarnowską na terenie parafii są niewątpliwie dwa drzewka zasadzone w 1996 roku przez ówczesnego biskupa tarnowskiego Józefa Życińskiego. Brzoza rośnie przed kościołem parafialnym, a dąb przy kaplicy św. Alberta. Tutaj też zobaczyć można krzyż, do którego przymocowana tabliczka przypomina, że to dar diecezji tarnowskiej. Jest jeszcze jeden element, którego wysyłkę zorganizowała nasza diecezja to dzwon ufundowany przez ks. Zygmunta Zimowskiego, prałata pracującego w Kongregacji Doktryny Wiary.
	Ostatnią parafią odwiedzoną przez nas na argentyńskiej ziemi była wspólnota św. Franciszka Ksawerego w Guatraché. Udaliśmy się tam w piątek, nazajutrz po uroczystościach odpustowych w Macachin. Jest to miasteczko sześciotysięczne, położone na południowy wschód od Santa Rosa, w którym mieszka ponad 80% katolików. Niestety, tylko więcej niż dziesiąta ich część uczęszcza regularnie do kościoła.
	Ksiądz Eugeniusz Gancarz, tutejszy proboszcz, obsługuje również trzy kaplice w terenie. Jedna, św. Jana Chrzciciela, oddalona 45 km, gromadzi co tydzień na Mszy św. 30 osób pochodzenia niemieckiego. Druga, św. Łucji, odległa o 35 km, postawiona w miejscowości liczącej 1200 osób. Najbliżej, bo 17 km od Guatraché, znajduje się kaplica św. Teresy z Avila. Tutaj, w wiosce zamieszkiwanej przez prawie 500 osób, mieszkają również potomkowie Niemców, aż w 50% uczęszczający do kościoła. W niedzielę 10 października, z okazji odpustu, wspólnota ta święciła 75-lecie swego istnienia.
	Wśród parafian nie brak dobrych i życzliwych ludzi. U nich też mieliśmy okazję skosztować tradycyjnego argentyńskiego asado (coś na wzór naszego rożna).
	Ksiądz Eugeniusz dwa razy w tygodniu obsługuje również szpital dysponujący 40 miejscami oraz sierociniec im. Św. Karola Boromeusza prowadzony przez siostry, których jest kapelanem. Obecność różnych grup w życiu parafialnym jest podobna jak w  innych argentyńskich parafiach. Jest Legion Maryi, grupa liturgiczna, Apostolstwo Modlitwy, cztery grupy kręgów biblijnych, ministranci, grupa młodzieżowa, muzyczna i aż 70 osobowa grupa harcerzy. Każdego miesiąca 16 szafarzy nadzwyczajnych udaje się do domów osiemdziesięciu chorych z Eucharystią. Aż 25 katechistów, w tygodniu, a przede wszystkim w soboty, prowadzi katechezę. Na uwagę, podobnie jak w innych parafiach, zasługuje katecheza rodzinna. Jedenaście małżeństw prowadzi ją dla rodziców dzieci przystępujących do I Komunii św. Rodzice przekazują dzieciom to, co usłyszą na katechezie. Jest też katecheza dla dorosłych przygotowująca do sakramentów. Ci, którzy tworzą grupę Caritas, nie tylko rozdzielają żywność i odzienie, ale też piorą i szyją, służąc w ten sposób ubogim.
	Rocznie w parafii udzielanych jest 90 chrztów, a ok. 20 par przyjmuje sakrament małżeństwa. W bieżącym roku, do I Komunii św. przystąpiło 98, a do bierzmowania 64 osoby.
	Ksiądz Eugeniusz prowadzi parafię od 15 listopada 1994 roku. W Argentynie jednak przebywa od 5 października 1980 roku. Przez pierwsze sześć miesięcy był współpracownikiem księdza belgijskiego, a w dniu 22 sierpnia 1981 objął parafię Narodzenia Pana Jezusa w Carlo Spegazini w diecezji Lomas de Zamora. Tam rozbudował kościół i wybudował dom parafialny z zapleczem. Na modlitwę miejscową ludność zwołują dzwony przysłane kilka lat temu z diecezji tarnowskiej.
	Nie da się nie zauważyć, że ks. Eugeniusza cieszy współpraca z ludźmi. Dzięki niej, będąc na poprzedniej placówce, wybudował kaplice św. Anny, św. Józefa i św. Franciszka Ksawerego z salami i zapleczem. Rozbudował kaplicę Nuestra Señora de Itati. Jego dziełem jest też parafialny salon i przede wszystkim szkoła, w której obecnie uczy się 600 dzieci w klasach od 1 do 9.
ks. Krzysztof Czermak
Głoście Ewangelię 4(1999), s. 11-19.